معرفت بلاگ

یادداشت ها و دلمشغولیها و مسائل مرتبط با موضوعات حرفه ای

لایبرکافی ها و سایبر کافی ها!
ساعت ۳:٠۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٥ مهر ۱۳٩٢  کلمات کلیدی: لایبر کافی و سایبر کافی ، دانشگاه خوارزمی

با سلام

گاهی اوقات یک اتفاق کوچک می تواند فرصت های خوبی برای فکر کردن بیافریند. سوالهایی در ذهن ایجاد نماید به گونه ای که با کنکاش شاید بتوان به آنها پاسخ های  مناسب داد.

روز سه شنبه قبل از شروع کلاس درس استاد منصوریان در دانشگاه خوارزمی، با آقای محمود سنگری، دوست عزیزم که دانشجوی دوره دکتری دانشگاه خوارزمی است، در سایت دانشکده مشغول جست و جو در شبکه نفس گیر!! اینترنت بودیم. فرصت رفتن به غذاخوری دانشگاه برای صرف نهار نداشتم. به ناچار از مقداری پسته که همراهمان بود به عنوان جایگزین نهار استفاده کردیم. در حین جست و جو، همراه با آقای سنگری مشغول خوردن پسته شدیم. طبیعی است که صدای شکستن پسته در فضای سایت منعکس می شد. به نظرم رسید به خوردن ادامه ندهم اما شیطنتی ناخواسته اجازه نداد. ما همچنان به خوردن ادامه دادیم!!!

در حین خوردن، یاد بحث سایبر کافی ها و شرایط استفاده از آنها افتادم. گاهی در کلاس درس بر سر این موضوع که آیا کتابخانه ها می توانند اجازه نوشیدن آب یا صرف غذا در سالن مطالعه و یا کتابخانه را به کاربران بدهند یا نه؟ ، بحث های جالبی در کلاس های درسی دوره کارشناسی در دانشگاه سمنان پیش می آید. برخی موافقند و برخی مخالف. اکنون که خودم در سایت دانشکده این امر را تجربه می کردم یاد بحث های دانشجویانم می افتادم. 

در انتهای فصل اول کتاب "جهانی شدن فراهم آوری..." به موضوع سایبر کافی ها اشاره شده است. نویسنده کتاب در این فصل اشاره می کند که در محیط کتابخانه و در خط مشی های کتابخانه ای باید بازنگری شود. به نظر جیم ایجی، نویسنده کتاب، اگر اجازه خوردن و آشامیدن به مراجعان در محیط کتابخانه ها داده نشود و در این خصوص با آنها سختگیری شود، کتابخانه ها مراجعان خود را از دست خواهند داد و سایبرکافی ها که راحتی بیشتری برای مراجعان به همراه دارند، رقبایی جدی برای کتابخانه ها خواهند بود.

همینطور که مشغول خوردن پسته بودم، راحتی نوشیدن آب در فضای یک سایت دانشگاهی همراه با انجام دادن جست و جو برای کارهای درسی ام، فکر کردن برای ایجاد فضای باز و آزاد برای خوردن و آشامیدن برای کاربران در محیط کتابخانه ها را در ذهنم بیشتر کرد. به نظر می رسد که برخی موافق و برخی مخالف خوردن و آشامیدن در کتابخانه ها باشند.

به نظر شما اگر به استفاده کنندگان از کتابخانه اجازه دهیم برای راحتی بیشتر، در خوردن و آشامیدن در کتابخانه ها آزاد باشند، آیا این امر می تواند در جذب آنها به کتابخانه ها نقشی داشته باشد؟ تا چه اندازه؟ آیا زمان آن نرسیده است که ما همچون سایبر کافی ها،کتابخانه هایی هم  با عنوان "لایبر کافی" داشته باشیم؟

با احترام

معرفت