معرفت بلاگ

یادداشت ها و دلمشغولیها و مسائل مرتبط با موضوعات حرفه ای

از زندگی پلنگی تا شاهنامه خوانی! لذتی که از توصیف می بریم!
ساعت ٤:٢۸ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٤ اردیبهشت ۱۳٩٤  کلمات کلیدی: دکتر یزدان منصوریان ، زندگی پلنگی و شاهنامه ، جای خالی سلوچ ، دکتر سید نقیب نقوی

درود

وقتی یادداشت های کوتاه و یا شاید بهتر است بگویم دلنوشته های دکتر یزدان منصوریان، استاد توانمند و دلنشین گروه علم اطلاعات و دانش شناسی دانشگاه خوارزمی، را می خوانید، از چند جنبه می توانید لذتی توام با یادگیری داشته باشید. از سبک نوشتنش، از زاویه نگاهش به پدیده ها، از دغدغه هایش، از شعرهایی که چاشنی متن ها می کند تا دلربایی نمکین شعرها، خواننده را در فهم بهتر یاری دهد، از صراحت کلام و انتقادش، از توجه به آنچه دیگران کمتر به آن می پردازند، از اینکه می توانی از زندگی پلنگی تا شاهنامه خوانی را در نوشته هایش ببینی و بخوانی.

توانایی انتقال حس برگرفته از متن به شنونده ای دیگر، توانایی فوق العاده ای است و من یادم هست وقتی در دوره کارشناسی با دکتر سید نقیب نقوی درس ادبیات فارسی داشتیم، ایشان نیز وقتی در کلاس درس بیت یا ابیاتی از شاهنامه می خواندند، سرشار از احساس و شعف تمام نشدنی می شدند و این شعور را به شنوندگانشان انتقال می دادند.

هنوز یادم هست گاهی که هرگاه به فراخور بحث، دکتر نقوی، شعری از شاهنامه می خواندند، آهنگ صدایشان حزن انگیز می شد و گویی اکنون در متن داستان و در کنار شخصیت های شاهنامه قرار دارند و از نزدیک آنها را می بینند و ترجمانی از صدای حزن انگیز آنها را به شنوندگانش، که ما دانشجویان کلاس درس ادبیات بودیم، انتقال می دادند.

دکتر منصوریان نیز این ویژگی را دارند. ایشان توصیف را خوب می شناسد. شاید دلیلش رمان هایی است که می خوانند. وقتی می خواهد مثالی برایت بیاورد از متن رمان هایی که خوانده است برایت شاهدی می آورد. بارها برایمان از توصیف هایی که در رمان ها می خواند و یادداشت می کند گفته است. وقتی توصیف پیر شدن آنی عباس، یکی از شخصیت های مهم رمان مشهور "جای خالی سلوچ"، یکی از شاهکارهای بی بدیل محمود دولت آبادی، را برایت باز گو می کند یا از روی متن برایت می خواند، خودش در سکوتی شگرف فرو می رود و شنونده را دعوت به اندیشیدن می کند. از خواندن توصیفاتی که خوانده است لذت می برد و این لذت را به خواننده و شنونده نیز انتقال می دهد. این خودش یک مهارت جالب و جذاب است.

 گاهی در کلاسهای درس، دانشجویان دکترا را به توجه و تمرکز به پدیده های پیرامون دعوت می کند. از خوب دیدن سخن می گوید و خوب شنیدن را تبلیغ میکند و از کنار پدیده ها به سادگی نگذشتن را همواره گوشزد می کند.

برایم جالب است که وقتی زندگی پلنگی را می خوانم، متنی سرشار از احساس می بینم که با چرایی ها و چگونگی ها به پایان می رسد، تلفیقی از کشف و شهود و عقل گرایی.